Czy nasze supermoce mogą latać?
Podczas klasowej Wigilii życzyłam dzieciom, żeby odkryli swoje supermoce. Bo każdy je ma, każdy jest wyjątkowy – czy ma je w pełni rozwinięte, czy dopiero w procesie „kształtowania się” talentów i umiejętności. W pewnym momencie Janek, z poważną miną, oznajmił:
„Ja będę miał supermoc latania!”
Nie ukrywam – w pierwszej chwili odruchowo wyjaśniłam mu, że chodzi mi o ludzkie supermoce. Teraz, z perspektywy kilku godzin i kubka świątecznej herbaty, myślę, że może popełniłam gafę. Bo co, jeśli Janek faktycznie będzie latał?
Pilot samolotu, astronauta, konstruktor rakiet kosmicznych, a może pracownik stacji kosmicznych? Albo po prostu ktoś, kto zawsze wznosi się ponad trudności życia z uśmiechem i odwagą. Czy to nie też są supermoce?
Może więc powinniśmy życzyć dzieciom, żeby ich supermoce były dokładnie takie, jakich im potrzeba:
-Marzycielskie, jak latanie w kosmos,
-Odważne, jak stawianie czoła trudnościom,
-Cierpliwe, jak budowanie wielkich rzeczy małymi krokami.
Niech rozwijają swoje talenty w tempie, które jest dla nich najlepsze. Niech odkrywają, eksperymentują, popełniają błędy i uczą się na nich. Bo najważniejsze jest to, żebyśmy my – dorośli – wierzyli w ich potencjał. Nawet jeśli czasem brzmi to jak dziecięce marzenie o skrzydłach.
A Wy? Jakie supermoce chcielibyście odkryć w Waszych dzieciach? A może… w sobie?
Pozdrawiam serdecznie,
Ann
