Tydzień Przeciwdziałania Przemocy Rówieśniczej 2026 – darmowe plakaty do druku i pomysły na rozmowę z uczniami

28 września – 2 października 2026 r. to dobry moment, aby w szkołach jeszcze mocniej wybrzmiały rozmowy o bezpieczeństwie, szacunku, granicach, reagowaniu na krzywdę i odpowiedzialności za drugiego człowieka. Z tej okazji Edukacja by Ann udostępnia bezpłatnie gotowy zestaw plakatów do druku na Tydzień Przeciwdziałania Przemocy Rówieśniczej.

Materiały można wykorzystać jako szkolną gazetkę, dekorację korytarza, element zajęć z wychowawcą, pedagogiem lub psychologiem, ale przede wszystkim jako punkt wyjścia do ważnych rozmów z uczniami.

Bo plakat może zatrzymać wzrok.
Ale dopiero rozmowa może zatrzymać krzywdzenie.

Darmowe plakaty do druku dla szkół

Przygotowany przez nas zestaw zawiera 12 plansz, które poruszają najważniejsze obszary związane z przemocą rówieśniczą, wykluczeniem i bezpieczeństwem uczniów.

Znajdziecie w nim m.in. komunikaty:

„Tu każdy ma prawo czuć się bezpiecznie” – przypominający, że szacunek nie jest nagrodą, ale należy się każdemu.

„To nie tylko żart, jeśli kogoś boli” – zwracający uwagę na granicę pomiędzy wspólną zabawą a sytuacją, w której jedna osoba doświadcza strachu, wstydu lub smutku.

„Nie musisz być ofiarą, żeby zareagować” – pokazujący uczniom, jak wielką rolę może odegrać świadek przemocy.

„Słowa też mogą ranić” – przypominający, że wypowiedziane lub napisane słowa mogą pozostać z drugim człowiekiem na bardzo długo.

„Wykluczanie też jest przemocą” – dotyczący izolowania, pomijania i celowego odsuwania kogoś od grupy.

„STOP cyberprzemocy” – o odpowiedzialności za zachowanie również w internecie.

„Masz prawo powiedzieć STOP” – pomagający uczniom nazywać i chronić własne granice.

„Proszenie o pomoc to odwaga!” – bardzo ważny komunikat dla dzieci i młodzieży, które czasem przez długi czas próbują radzić sobie z trudną sytuacją samodzielnie.

Jak rozmawiać z uczniami o przemocy rówieśniczej?

Samo powieszenie plakatów na szkolnym korytarzu to dopiero początek.

Warto wykorzystać je do krótkich rozmów podczas godzin wychowawczych, zajęć profilaktycznych, spotkań z pedagogiem lub psychologiem albo nawet kilku minut rozmowy na początku lekcji.

Nie chodzi jednak o wygłoszenie uczniom kolejnej pogadanki pod hasłem:

„Nie wolno się przezywać i trzeba być dla siebie miłym”.

Dzieci i młodzież potrzebują przede wszystkim możliwości zastanowienia się:

Co właściwie jest przemocą?
Gdzie kończy się żart?
Co zrobić, kiedy jestem świadkiem?
Jak powiedzieć STOP?
Do kogo zwrócić się po pomoc?

Nie zaczynaj od pytania: „Kto w naszej klasie dokucza innym?”

Rozmowa o przemocy nie powinna zamieniać się w publiczne wskazywanie sprawców i osób pokrzywdzonych.

Dlatego zamiast pytać:

„Kto kogo w tej klasie wyśmiewa?”

warto zapytać:

„Co możemy zrobić, kiedy widzimy, że ktoś jest wyśmiewany?”

Zamiast:

„Czy ktoś w naszej klasie jest wykluczany?”

zapytaj:

„Po czym możemy zauważyć, że ktoś czuje się poza grupą?”

Zamiast:

„Kto obraża innych w internecie?”

można porozmawiać o tym:

„Co powinien zrobić świadek obraźliwego komentarza albo kompromitującego zdjęcia?”

Dzięki temu rozmowa dotyczy zachowań i możliwych sposobów reagowania, a nie publicznego oceniania konkretnych uczniów.

Pytania, które warto zadać uczniom

Do rozmowy możecie wybrać jeden z plakatów i zadać klasie kilka prostych pytań.

„To nie tylko żart, jeśli kogoś boli”

Zapytaj:

• Po czym poznajemy, że żart przestał być zabawny?
• Czy coś może być śmieszne dla jednej osoby, a bardzo przykre dla drugiej?
• Co można zrobić, kiedy widzimy, że ktoś śmieje się razem z innymi, ale tak naprawdę czuje się źle?
• Czy słowa „przecież tylko żartowałem” zawsze rozwiązują sytuację?

Warto wspólnie dojść do prostego wniosku:

Dobry żart bawi wszystkich. Nie krzywdzi jednej osoby.

„Nie musisz być ofiarą, żeby zareagować”

To jeden z najważniejszych tematów.

W wielu sytuacjach przemocy obecni są świadkowie. Dlatego warto zapytać:

• Dlaczego czasami boimy się zareagować?
• Czy brak reakcji może sprawić, że osoba krzywdząca poczuje, że inni akceptują jej zachowanie?
• Jak można pomóc, nie narażając siebie?
• Co może zrobić uczeń, który nie ma odwagi sam powiedzieć „STOP”?

Uczniowie powinni wiedzieć, że reakcja nie oznacza konieczności samodzielnego konfrontowania się ze sprawcą.

Można:

podejść do osoby pokrzywdzonej, zostać obok niej, zawołać dorosłego, powiedzieć o sytuacji nauczycielowi, pedagogowi lub psychologowi.

Plakat przypomina bardzo ważne zdanie:

„Świadek ma ogromną moc.”

Wykluczanie też boli

Przemoc rówieśnicza nie zawsze oznacza bójkę czy bezpośrednie wyzwiska.

Może wyglądać również tak:

„Nie siadaj z nami.”
„Nie dodawajcie jej do grupy.”
„Nie zapraszamy go.”
„Udawajmy, że jej nie ma.”

Warto zapytać uczniów:

• Jak może czuć się osoba, która codziennie słyszy podobne komunikaty?
• Czy ignorowanie kogoś może być formą krzywdzenia?
• Co możemy zrobić, żeby osoba nowa lub samotna poczuła się częścią klasy?
• Czy zaproszenie kogoś do ławki, grupy albo wspólnej zabawy może naprawdę coś zmienić?

Czasami właśnie niewielki gest może być dla drugiego człowieka niezwykle ważny.

Porozmawiajcie o cyberprzemocy

Duża część relacji uczniowskich przenosi się dziś do internetu.

Dlatego podczas rozmowy o przemocy warto uwzględnić również:

• obraźliwe komentarze,
• kompromitujące zdjęcia,
• rozpowszechnianie screenów prywatnych rozmów,
• tworzenie grup przeciwko konkretnej osobie,
• wykluczanie z grup klasowych,
• ośmieszające memy,
• nagrywanie sytuacji konfliktowych zamiast udzielenia pomocy.

W naszym zestawie znalazło się bardzo proste pytanie, które może stać się zasadą korzystania z internetu:

„Czy powiedziałbyś to komuś prosto w oczy?”

A następnie:

„Czy chciałbyś przeczytać taki komentarz o sobie?”

„Czy ta wiadomość komuś pomoże, czy go zrani?”

Dopiero potem – kliknij.

Nauczmy dzieci mówić „STOP”

Nie możemy oczekiwać, że dziecko będzie broniło swoich granic, jeśli nigdy wcześniej nie ćwiczyło, jak może to zrobić.

Podczas zajęć można wspólnie przećwiczyć krótkie komunikaty:

„Nie chcę.”

„Nie zgadzam się.”

„To nie jest dla mnie zabawne.”

„Nie mów tak do mnie.”

„Nie dotykaj mnie.”

„Przestań.”

Warto podkreślić:

Twoje granice są ważne.

Proszenie o pomoc to nie donoszenie

To zdanie powinno wybrzmieć podczas rozmów z uczniami szczególnie mocno.

Wciąż wiele dzieci boi się powiedzieć dorosłemu o przemocy, ponieważ obawia się, że zostanie nazwane „skarżypytą”.

Dlatego warto jasno rozróżnić:

donoszenie po to, żeby komuś zaszkodzić

od

proszenia o pomoc, kiedy ktoś jest krzywdzony.

Jeśli dziecko doświadcza przemocy albo widzi, że ktoś inny jej doświadcza, powiedzenie o tym dorosłemu jest szukaniem pomocy i dbaniem o bezpieczeństwo.

Możemy przypomnieć uczniom:

Jeśli ktoś Cię krzywdzi – powiedz.

Jeśli boisz się powiedzieć – napisz.

Jeśli nie wiesz, od czego zacząć – znajdź dorosłego, któremu ufasz.

Nie musisz radzić sobie z tym samotnie.

Do kogo uczeń może zwrócić się po pomoc?

To jedno z najważniejszych pytań podczas takich zajęć.

Nie zakładajmy, że dzieci znają odpowiedź.

Wspólnie ustalcie konkretne osoby:

wychowawca,
nauczyciel,
pedagog szkolny,
pedagog specjalny,
psycholog,
dyrektor,
rodzic lub inna zaufana osoba dorosła.

Można nawet przygotować na tablicy lub plakacie:

„W naszej szkole możesz poprosić o pomoc…”

i wpisać konkretne osoby oraz miejsca, w których można je znaleźć.

Dzięki temu komunikat „powiedz dorosłemu” staje się dla ucznia znacznie bardziej konkretny.

Proste ćwiczenie na zakończenie rozmowy

Rozdaj uczniom małe kartki i poproś o anonimowe dokończenie zdania:

„Żeby każdy w naszej klasie czuł się bezpiecznie, możemy…”

Odpowiedzi przeczytajcie wspólnie.

Mogą pojawić się pomysły takie jak:

nie wyśmiewamy,
nie zostawiamy nikogo samego,
reagujemy, kiedy ktoś jest krzywdzony,
nie nagrywamy czyjejś krzywdy,
nie udostępniamy obraźliwych treści,
pytamy, czy ktoś potrzebuje pomocy,
szanujemy słowo STOP.

Na podstawie odpowiedzi można stworzyć Kodeks Bezpiecznej Klasy i pozostawić go w sali także po zakończeniu Tygodnia Przeciwdziałania Przemocy Rówieśniczej.

„Bądź tą osobą…”

Jedna z plansz przygotowanych przez Edukacja by Ann zachęca uczniów:

Bądź tą osobą, która zaprosi zamiast wykluczyć,
wysłucha zamiast oceniać,
zareaguje zamiast przejść obojętnie,
pomoże zamiast nagrywać,
powie dobre słowo zamiast kolejnej przykrości.

I kończy się komunikatem, który warto pozostawić z uczniami na dłużej:

„Twoja reakcja ma znaczenie. Czasem jeden gest, jedno słowo albo zwykłe «jestem obok» może zmienić bardzo wiele.”

Pobierz bezpłatne plakaty i wykorzystaj je w swojej szkole

Chcemy, żeby te materiały dotarły do jak największej liczby nauczycieli, pedagogów, psychologów i przede wszystkim – uczniów.

Dlatego zestaw plakatów udostępniamy bezpłatnie.

Możecie je:

wydrukować,
powiesić na szkolnym korytarzu,
wykorzystać podczas godziny wychowawczej,
omówić podczas zajęć profilaktycznych,
umieścić w gabinecie pedagoga lub psychologa,
stworzyć z nich gotową gazetkę szkolną.

Niech w szkołach wybrzmi:

WIDZISZ — REAGUJ.
SŁYSZYSZ — NIE MILCZ.
DOŚWIADCZASZ — POWIEDZ.
POTRZEBUJESZ — POPROŚ O POMOC.

Twórzmy szkołę, w której jest miejsce na różnice, emocje i błędy, ale nie ma miejsca na przemoc.